Yaşadığın coğrafyada geleceğin, yalnızca dış koşullarla değil, doğrudan senin iraden, düşüncen ve eylemlerinle şekillenir. Bu nedenle tepkisiz, apolitik ve eylemsiz kalmak, bir bakıma kendi varlığından ve geleceğin üzerindeki söz hakkından feragat etmektir. Oy vermek yalnızca hukuki bir hak değil, aynı zamanda toplumsal sorumluluğun en somut biçimlerinden biridir. Çünkü toplum dediğimiz yapı, edilgen ve değişmez bir kitle değildir. Toplum; bireylerin düşünceleri, tercihleri,

Sömürgecilik denildiğinde çoğu zaman aklımıza uzak ülkeler, işgaller ve dış güçler gelir. Oysa bazen bir coğrafyanın en büyük sömürgecileri, o coğrafyayı yönetenler ve onun kaynaklarını kendi çıkarları uğruna kullananlardır. Bu ülkenin doğal zenginlikleri, emeği ve ortak birikimi yıllardır belirli çıkar gruplarına aktarılıyor. Siyaset ile sermaye arasındaki çıkar ilişkileri, kamu yararını ikinci plana iterek toplumun ortak değerlerini ve kaynaklarını belirli kesimlerin hizmet

Depremler, yaşadığımız gezegenin doğal döngüsünün bir parçasıdır. Yerkürenin tektonik hareketleri, tıpkı yağmurun yağması ya da mevsimlerin değişmesi gibi, dünyanın canlı ve dinamik yapısının sonucudur. Bu nedenle depremin kendisi olağan bir doğa olayıdır. Ancak asıl mesele, bu doğa olayının nasıl olup da büyük bir felakete, hatta kitlesel bir yıkıma dönüştüğüdür. İnsanların doğaya fütursuzca hükmetme çabası, rant uğruna şehirleri yanlış zeminlere kurması, denetimsiz yapılar

Sanatçının, çoğu zaman düşünüldüğü gibi romantik bir görevi ya da kendiliğinden verilmiş bir misyonu yoktur. Sanatçıya yüklenen bu romantik anlam, sanatın düşünsel ve bilinçsel zeminini görünmez kılar. Bugün birçok sanatçı, galerici ve küratör, düşünceleri satmayı iyi bilir. Çünkü sanatı ya yüzeysel bir kültürel etkinlik olarak sunar ya da bilinçli biçimde ticari bir unsura dönüştürür. Toplum da sanatın ne olduğuna ilişkin kavrayışını çoğu zaman bu düzenin içinden kurar. Bu b

Bazı galeri sahipleri, galeriler, platformlar, koleksiyonerler ve sözde iş insanları üzerinden şekillenen mevcut yapı, giderek babadan oğula devredilen bir ayrıcalık rejimini andırıyor. Aileden gelen sermayeyle, üretmeden varlığını sürdüren; paradan para kazanan ya da sömürü düzeninin bir parçası olup bunu görünmez kılmaya çalışan bir kesim, sanat alanında belirleyici konumlara yerleşmiş durumda. Bu yapı yalnızca ekonomik bir mesele değildir. Aynı zamanda kültürel, ahlaki ve